Vrouwen zonder mannen

Vijf vrouwen uit verschillende sociale lagen ontmoeten elkaar in een betoverde tuin buiten Teheran en ontvluchten hun onderdrukking door geweld, sociale normen en seksuele beperkingen. In deze paradijselijke ruimte kunnen zij hun eigen dromen en verlangens uitdrukken. Het verhaal evolueert naar een allegorie waarin hun persoonlijke bevrijding zich verweeft met mythische en fabelachtige elementen.

'Een krachtig verhaal over misogynie en vluchten in Iran.' Financial Times In 'Vrouwen zonder mannen' brengt Sharnush Parsipur vijf vrouwen bijeen tegen de achtergrond van de staatsgreep van 1953 in Iran. Twee ongetrouwde vrouwen, een prostituee, een huisvrouw en een lerares ontmoeten elkaar in een magische tuin, even buiten Teheran, waar ze hun oude leven van zich afwerpen als een slangenhuid. Ze zijn op de vlucht voor gewelddadige huwelijken, verstikkende sociale verwachtingen, politieke chaos en seksuele beperkingen. In de tuin in Karadj, een metafoor voor het paradijs, vinden ze de vrijheid en rust om hun eigen lot te bepalen. Geleidelijk neemt het verhaal het karakter aan van een allegorie, waarin de vrouwen uitdrukking geven aan hun dromen en verlangens. 'De gelaagde verhalen van Parsipur blijven je lokken naar een wereld die tegelijkertijd wordt geteisterd door de realiteit en doordrongen is van fabels en mythen.' Jury International Booker Prize 2026 Shahrnush Parsipur (1946-2026) wordt tot de belangrijkste vrouwelijke auteurs van Iran gerekend. Ze werkte bij de Iraanse nationale tv- en radio-omroep, tot het islamitische regime haar, zonder rechtszaak, een gevangenisstraf van bijna vijf jaar oplegde. Kort na haar vrijlating moest ze opnieuw de gevangenis is in, ditmaal vanwege haar openlijke beschrijvingen van vrouwelijke seksualiteit in 'Vrouwen zonder mannen'. Parsipur leefde sinds 1994 in ballingschap in de Verenigde Staten. Op haar tachtigste was ze nog altijd een van Irans meest onverschrokken literaire dissidenten.

Tekst van de uitgever, voorgelezen door Yellowbello.